برنامه‌ای در ۲۰۰۷ که بازدیدهای یوتیوب را به درآمد سازندگان تبدیل کرد

در سال ۲۰۰۷ یک کانال محبوب یوتیوب می‌توانست مخاطب زیادی داشته باشد و هنوز شبیه سرگرمی به نظر برسد. برنامه اولیه شریک یوتیوب این تصور را به چالش کشید و به برخی سازندگان محتوای اصیل سهمی از درآمد تبلیغات کنار ویدیوهایشان داد.

یوتیوب ابتدا این برنامه را آزمایشی برای سازندگان محبوب و پرکار معرفی کرد. شریک‌ها می‌توانستند انتخاب کنند کدام ویدیوها درآمدزایی کنند و یوتیوب تبلیغات اطرافشان را مدیریت می‌کرد. نسخه اول عمدا کوچک بود، اما هر هفته میلیون‌ها بازدید درآمد ایجاد می‌کرد.

در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۷ برنامه گسترش یافت تا هر فرد ساکن آمریکا یا کانادا بتواند درخواست بدهد. یوتیوب گفت اندازه مخاطب، آپلود منظم محتوای اصیل و رعایت قوانین را بررسی می‌کند. این ترکیب خلاقیت را پیش از رایج شدن عبارت اقتصاد سازندگان، به مسئولیت پیوند داد.

اولین شریک‌های نام‌برده شامل تی زوندی، هات‌فوروردز، آپالدتی‌وی و پیت‌اندبریَن بودند. حضورشان مهم بود چون برنامه فقط برای استودیوهای فیلم یا ناشران موسیقی نبود. فردی که از اتاق خواب مخاطب ساخته بود، حالا می‌توانست از طرف پلتفرم شریک تجاری تلقی شود.

برنامه شریک موفقیت را تضمین نمی‌کرد و هر بازدید را هم ارزشمند نمی‌ساخت. اما قراردادی تازه بنا گذاشت: اگر سازندگان به ساخت کتابخانه و جامعه کمک کنند، پلتفرم می‌تواند بخشی از کسب‌وکاری را که اطراف این توجه شکل گرفته با آن‌ها تقسیم کند. بخش بزرگی از یوتیوب مدرن از همین تبادل اولیه رشد کرد.