یک دهه، دسامبر یعنی ریوایند بود: مرور پرسر و صدای رقص‌ها، میم‌ها و سازندگان در یک آپلود رسمی. قرار بود شبیه عکس کلاسی باشد. عکس کلاسی فقط وقتی کار می‌کند که آدم‌ها چهره خودشان را بشناسند.
در ۲۰۱۸ کلاس شورش کرد. «همه ریوایند را کنترل می‌کنند» مهمان هالیوودی داشت و اسم‌هایی را جا انداخت که خیلی‌ها انتظار داشتند. نوار دیسلایک آن‌قدر سریع پر شد که ویدیو رکورد شد. مدیرعامل یوتیوب بعدا گفت بچه‌هایش آن را خجالت‌آور خواندند.
نسخه ۲۰۱۹ فروتنی آزمود. مقدمه پذیرفت پارسال خطا بوده. به‌جای نمایشک براق، «برای ثبت در تاریخ» لحظه‌هایی را به هم دوخت که پلتفرم گفت مردم واقعا دیده‌اند. بعضی‌ها صادقانه خواندند. بعضی‌ها تنبل.
در ۲۰۲۰ ریوایند سنتی نبود. در اکتبر ۲۰۲۱ یوتیوب گفت مجموعه تمام شده و امیدوار است سازندگان شکاف را پر کنند. پخش زنده ۲۴ ساعته Escape2021 همان دسامبر آمد و بعد آیین سالانه کم‌رنگ شد.
سازندگان از قبل مرور خودشان را می‌ساختند. تدوین طرفداران، شوخی «رپ سال یوتیوب» و ریوایندهای جایگزین به سبک مستربیست ویدیوی رسمی را اختیاری کردند. مخاطب برای به خاطر سپردن سال به استودیو نیاز نداشت.
حذف بعدی دکمه دیسلایک دیدن زخم ۲۰۱۸ را سخت کرد، اما درس ماند. یوتیوب یک کانال نیست. مروری که بخواهد هم‌زمان از بازی، موسیقی، زیبایی، خبر و کودک حرف بزند بیشتر اتاق‌ها را ناراضی می‌گذارد.
آنچه می‌ماند واقعیت بامزه‌ای درباره مقیاس است. وقتی پلتفرم روزی یک میلیارد ساعت است، یک حلقه هایلایت نمی‌تواند حافظه باشد. نظرات، فهرست‌ها و «بعدا ببین» خصوصی همان کار را بهتر می‌کردند.