شورتز یوتیوب برای حلقه عمودی و انگشتی ساخته شده. ویدیوی بلند برای صفحه تماشا با فصل، توضیح و وقت نمایش یک فرایند. قاطی کردن این دو در ذهن به پرسش غلط می‌رسد: الگوریتم کدام را می‌خواهد؟ پرسش بهتر این است که امروز چه کاری دارید.
شورتز می‌تواند یک نتیجه را نشان دهد: کیک از قالب بیرون می‌آید، خطا محو می‌شود، ریفی که آهنگ را قلاب می‌کند. ویدیوی بلند می‌تواند میانه شلوغ را نشان دهد—اندازه‌ها، برداشت شکست‌خورده، دلیل وجود میانبر.
کشف به‌طور پیش‌فرض قابل انتقال نیست. کسی که شوخی ۲۰ ثانیه‌ای را دوست دارد ممکن است سخنرانی ۲۰ دقیقه‌ای همان کانال را ننشیند و برعکس هم درست است. هر آپلود را دعوت جدا بدانید.
مخاطب می‌تواند هر دو را بدون انتخاب طرف استفاده کند. شورتز را مرور کنید. وقتی کلیپ واقعا درس است، نسخه بلند را باز کنید، زیرنویس را روشن کنید و با فصل بپرید. قالب در است، نه حکم درباره حوصله شما.
سازنده‌ای که هر دو را منتشر می‌کند معمولا در هر اتاق وعده‌ای نگه می‌دارد: شورتز به‌تنهایی کامل است و ویدیوی بلند دقیقه‌های اضافه را می‌ارزد. آن صداقت بیشتر از فشار هر ایده به یک شکل سفر می‌کند.